"Sessiz Dünyaların En Yüksek Çığlığı"

Her yıl Nisan ayı geldiğinde, dünyada ve ülkemizde otizm farkındalığına dair daha fazla söz söylenir, daha çok etkinlik düzenlenir. Ancak farkındalık, yalnızca belirli gün ve haftalara sığdırılabilecek bir kavram değildir. Gerçek farkındalık; anlamakla, kabul etmekle ve birlikte yaşamayı öğrenmekle başlar.
Otizm, bir eksiklik değil; farklı bir algılama, farklı bir hissetme ve farklı bir iletişim biçimidir. Otizmli bireyler dünyayı bizim gördüğümüz gibi görmeyebilir, sesleri bizim duyduğumuz gibi duymayabilir. Ancak bu, onların dünyasının daha az değerli olduğu anlamına gelmez. Aksine, çoğu zaman bizim fark edemediğimiz detayları görür, bizim gözden kaçırdığımız incelikleri hissederler.
Toplum olarak en büyük yanılgımız, “normal” kavramını dar bir kalıba hapsetmemizdir. Oysa insan çeşitliliği, doğanın en büyük zenginliğidir. Otizmli bireyler de bu çeşitliliğin vazgeçilmez bir parçasıdır. Onları değiştirmeye çalışmak yerine, onların ihtiyaçlarına uyum sağlamayı öğrenmek gerekir.
Bir çocuğun göz teması kurmaması, konuşmakta gecikmesi ya da alışılmışın dışında davranışlar sergilemesi çoğu zaman yanlış anlaşılır. Oysa bu davranışlar, iletişim kurma biçimlerinin farklılığından kaynaklanır. Sabırla yaklaşmak, yargılamadan dinlemek ve onların dünyasına saygı göstermek, kurulacak en güçlü köprüdür.
Otizmli bireylerin eğitime, sosyal yaşama ve istihdama eşit şekilde katılabilmesi için yalnızca ailelerin değil, tüm toplumun sorumluluk alması gerekir. Öğretmenler, işverenler, kamu kurumları ve bireyler; herkes bu sürecin bir parçasıdır. Küçük bir anlayış, büyük bir fark yaratabilir.
Unutulmamalıdır ki farkındalık, sadece bilmek değildir; hissetmek ve harekete geçmektir. Bir çocuğun elini tutmak, bir genci anlamaya çalışmak ya da bir yetişkine fırsat vermek… Bunların her biri farkındalığın gerçek yansımalarıdır.
Otizmli bireyler bizden uzak değil; tam aksine, hayatın içindedir. Onların dünyasına bir adım atmak, aslında insan olmanın en temel değerlerinden biri olan empatiyi yeniden keşfetmektir. Çünkü bazen en güçlü bağlar, kelimelerle değil, anlayışla kurulur.
Bu farkındalık haftasında yapılabilecek en anlamlı şey, sadece konuşmak değil; gerçekten görmeye ve anlamaya çalışmaktır. Çünkü her birey, anlaşılmayı hak eder. Ve her farklılık, dünyayı biraz daha zenginleştirir.
Mavi Yıldırım