"Zaferin Adı Değil, Ruhu: Çanakkale"

Tarih, bazı günleri yalnızca bir zafer olarak değil, bir milletin karakterinin kristalleştiği anlar olarak kaydeder. 18 Mart 1915, işte tam da böyle bir gündür. Çanakkale Boğazı’nda verilen mücadele, askeri bir başarıdan çok daha fazlasını ifade eder; bu, imkânsız denileni mümkün kılan bir direnişin, topyekün bir varoluş iradesinin adıdır.
Dönemin en güçlü donanmalarına sahip devletleri, Çanakkale’yi geçerek yalnızca bir coğrafyayı değil, bir milletin kaderini değiştirmeyi hedefliyordu. Ancak hesap edemedikleri bir şey vardı: Vatan söz konusu olduğunda sıradan insanların bile nasıl olağanüstü bir dirence dönüşebileceği. Cephedeki asker, yalnızca silahıyla değil; inancıyla, sabrıyla ve fedakârlığıyla mücadele etti.
Çanakkale’de savaşanlar, çoğu zaman yokluk içinde, kimi zaman aç ve susuz, ama daima kararlıydı. Bu savaşta kazanılan zafer, teknik üstünlükle değil, insan ruhunun sınır tanımaz gücüyle elde edildi. Bu yüzden Çanakkale, sadece bir askeri başarı değil, aynı zamanda bir ahlak ve karakter sınavıdır.
Bu destan, aynı zamanda birlik olmanın ne anlama geldiğini de gösterir. Farklı şehirlerden, farklı hayat hikâyelerinden gelen insanlar, aynı amaç etrafında kenetlendi. O gün orada kurulan dayanışma, bugün  bu toprakların en güçlü bağlarından biridir.
18 Mart’ın anlamı, geçmişte kalmış bir hatıra değildir. Bu tarih, her yıl yeniden hatırlanması gereken bir bilinçtir. Çünkü Çanakkale bize şunu öğretir: Bir milletin gerçek gücü, sahip olduğu imkânlardan değil, o imkânlar karşısında gösterdiği iradeden gelir.
Bugün bize düşen görev, o ruhu anlamak ve yaşatmaktır. Sadece anmak değil, anlamlandırmak; sadece hatırlamak değil, ders çıkarmaktır. Çanakkale’nin sessiz çığlığı, halâ kulaklarımızda yankılanıyor: “Geçilmez” sözü, yalnızca bir cepheyi değil, bir milletin onurunu koruma kararlılığını anlatır.
Bu yüzden 18 Mart, bir zaferin ötesinde, bir kimliğin ve bir duruşun adıdır. Ve o duruş, aradan geçen yıllara rağmen halâ dimdik ayaktadır.